OVERZICHT EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH:
>1950-1959< >1960-1969< >1970-1979< >1980-1989< >1990-1996<
INTERVIEW MET WFH
Volkskrant, 18 april 1986
W.F. Hermans gaat definitief weg bij de NRC
en stapt over naar Elsevier
Erik
van den Berg
Het
Cultureel Supplement van NRC Handelsblad is een belangrijk medewerker kwijt:
Willem Frederik Hermans heeft er geen zin meer in. Zijn laatste bijdrage aan de
krant dateert al weer van oktober vorig jaar, en wat Hermans betreft blijft dat
zo. Volgens hem heeft de NRC het er zelf naar gemaakt.
"Ik
ben voortdurend alle mogelijke manieren dwars gezeten. Ik heb steeds moeten
zeuren over betalingen. Het is eigenlijk te kinderachtig om in de krant te
zetten. Ik denk ook dat het een smoes is, dat een hoop mensen van de NRC mij
niet moeten."
Hermans
meent dat vooral hoofdredacteur Woltz hem de voet dwars heeft gezet. Hoe anders
te verklaren dat de schrijver steeds vaker in zijn eigen krant aanvallen te
verwerken kreeg? Een voorbeeld:
"In
mei heb ik een rede gehouden voor het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie.
Daar is in de Volkskrant uitvoerig over geschreven, maar de NRC heeft er zich
met een uiterst lullig stukje van afgemaakt, terwijl de tekst een dag later in
extenso is afgedrukt."
Een
slecht redactioneel beleid vindt Hermans.
Je
gaat toch geen werk afkraken dat je pal daarop uitvoerig in de krant zet?
Ook
de stukken van Camiel Hamans zitten Hermans niet lekker. In mei stelde Hamans in
zijn wekelijkse NRC-column Over Taal dat Hermans ("onze nationale
taal-, spelling- en stijlheemschut") de Nederlandse taal zou verhaspelen.
Hermans schrijft Homme's
Hoest
en Filip's Sonatine, en weet blijkbaar niet dat het Hommes resp. Filips
hoort te zijn, schreef een triomfantelijke Hamans. De polemiek die hierop volgde
en die in oktober tot Hermans laatste bijdrage leidde, sterkt de schrijver in de
overtuiging dat de NRC-redactie hem liever kwijt dan rijk is. Hamans had van
hogerhand gecorrigeerd moeten worden:
Die
man deed mij de belachelijkste verwijten en slingerde me de ergste beledigingen
naar het hoofd.
Een
van de twee chefs kunst van de NRC, K.L. Poll, ontkent dat op de redactie
enigerlei aversie tegen Hermans zou leven. "Hermans was boos over de
honorering van een stuk. We zijn hem daarin nog een eind tegemoet gekomen, want
we stellen juist hoge prijs op zijn medewerking. Dat heb ik hem ook in mijn
laatste brief duidelijk gezegd. We hopen dat het nog goed komt, want het is
zonde als het op een geldkwestie stuk loopt."
Overigens
is Poll van mening dat iedereen in de krant zijn mening kwijt moet kunnen.
"Hermans gaat er van uit dat de krant een geheel is. Maar de verschillende
redacties hebben niets met elkaar te maken. En als iemand van de kunstredactie
zijn mening over een medewerker kwijt wil, dan moet dat kunnen."
Het
is niet waarschijnlijk dat Hermans op zijn mening terug zal komen.
Poll
heeft het me wel gevraagd, maar niet op een toon die mij beviel.
Dat
betekent niet dat de in Parijs wonende auteur uit de Nederlandse pers zal
verdwijnen. Na zijn verbintenissen met Het Parool, Nieuwsnet en NRC Handelsblad
heeft hij in het weekblad van André Spoor, de oud-hoofdredacteur van NRC
Handelsblad, een nieuwe spreekbuis gevonden:
Volgende week staat er een mooi stukje van mij in Elsevier Magazine over die necrologieën van Jeroen Brouwers. Leest u dat maar eens.
OVERZICHT EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH:
>1950-1959< >1960-1969< >1970-1979< >1980-1989< >1990-1996<
