|
OVERZICHT EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH: >1950-1959< >1960-1969< >1970-1979< >1980-1989< >1990-1996<
INTERVIEW MET WFH
De Volkskrant, 16 mei 1986 Wierookvatzwaaier
van de werkelijkheid Philip Freriks
Niet op Foto 86,
wel vanaf 5 september in het Stedelijk Museum in Amsterdam: foto's van Willem
Frederik Hermans. Op dezelfde dag verschijnt bij De Bezige Bij een fotoboek van
Hermans, Koningin Eenoog. Waar komt zijn liefde voor de camera vandaan?
Philip Freriks vroeg het de schrijver in zijn Parijse woning. Willem Frederik
Hermans, fotograaf: 'Ik heb altijd
het gevoel gehad dat ik die foto's zo moest maken dat ik ze desnoods zou kunnen
publiceren. Niet zo van ik-ben-maar-een-beetje-tevreden en Pietje staat erop en
Jantje staat erop en z'n oor niet. Ik heb altijd de aandrang gehad om er iets
toonbaars van te maken. Ik vind schrijven veel makkelijker, veel vrijer.' 'Je hebt die
beroemde uitspraak van Gerard den Brabander. Kleine slaaf van papier en taal of
iets dergelijks, maar een schrijver is een god in vergelijking met een
fotograaf, die eigenlijk maar een apostel is. Een wierookvatzwaaier. Ja, dat
moet je boven het artikel zetten: een fotograaf is de wierookvatzwaaier van de
werkelijkheid. Dat is prachtig voor de Volkskrant als rooms dagblad.' Sardonisch
gelach. 'Als 11-jarig
jongetje deed ik het al. Ik heb een boek gepubliceerd onder de titel Fotobiografie
met m'n alleroudste foto's. Gemaakt met een boxje. Maar het zijn hele mooie
foto's, vind ik. Een merkwaardig interieur van mijn grootmoeder. Ze woonde in de
De Clercqstraat. Ze had een hele kamer vol met trofeeën van mijn grootvader,
die amateur-dirigent was van zangverenigingen en zo. Daarmee won hij bronzen
beelden bij uitvoeringen. Later heb ik op een rommelmarkt een 9 bij 12
platencamera gekocht. Daarmee heb ik heel mooie foto's gemaakt, al zeg ik het
zelf. Dat kon ik wel.' 'In dit nieuwe
boek staan de oudste foto's uit 1948, toen ik in Canada was. Een Indiaans
jongetje, een hotel waar ik logeerde, een huis in een settlement. Ik had toen
een tijd niet gefotografeerd, want ik had het zo druk met schrijven. In een
tweedehandswinkel heb ik toen een cameraatje gekocht. Een Baby-Ikonta. De
meeste foto's heb ik met Leica's gemaakt. Ik heb een handvol oude Leica's. Dat
vind ik een heel prettige camera. Ik heb ook veel moderne camera's natuurlijk.
Bij veel van mijn artikelen maakte ik zelf mijn foto's. In zwartwit en kleur. Ik
heb ook veel dia's.' 'Ik zal je
vertellen wat ik met fotografie heb, voor zover ik dat zelf weet. Zo precies is
dat niet. Een van mijn overwegingen is dat in de Nederlandse romans zo veel de
omgeving wordt 'Ik maak ook
betrekkelijk veel foto's van mensen. Dat heb ik lang niet gedurfd. Je zult het
niet geloven, maar van huis uit ben ik een tamelijk verlegen persoon. Bescheiden
en verlegen. En zo mensen op straat, zo whop aanschieten, dat is eigenlijk net
alsof je een pistool op ze richt. In de jaren vijftig heb ik heel veel van een
nu vergeten fotograaf geleerd. Nico Jesse heette hij. Hij had het boek Vrouwen
van Parijs gemaakt. Hij was gemakkelijk in de omgang. Niet zo verlegen als
ik. Hij leerde me eenvoudige dingen als: een foto is altijd interessant als
het over een mens gaat. Veel vaker in ieder geval dan wanneer het een dood
voorwerp betreft. Het is moeilijk om van lege straten of dooie voorwerpen een
interessante foto te maken. Een mooie uitdaging, heet dat dan. Het leukste vind
ik toch om vreemde voorwerpen te fotograferen. Bijvoorbeeld rare grafmonumenten
of dingen op de rommelmarkt en zo, maar het is moeilijk.' 'Ik ga speciaal
op pad voor foto's. Nu wat minder. Je krijgt kasten vol. Dat boek komt
natuurlijk een beetje laat. Ik moet in alle bescheidenheid zeggen dat als mijn
romans niet enig stof hadden doen opwaaien, dan zou misschien niemand zeggen: oh
god, Hermans, dat is een fotografische ontdekking. Terwijl ik dat toch wel ben
hoor.' Grinnikt en
schenkt sterk vocht voor zijn gast. In uitsluitend dubbele dosering. Voor
zichzelf een vinger minder. 'Ik heb er wel
eens over nagedacht of ik niet net zo goed zou kunnen fotograferen als
schrijven. Maar ik vind schrijven gemakkelijker. Als je schrijft en het valt een
beetje banaal uit, kun je het eenvoudig veranderen. Als een foto banaal uitvalt,
kan dat niet meer.' 'Aan je eigen
foto's beleef je niet zozeer het grootste plezier als wel het meeste verdriet.
Als ik iets schrijf kan ik veel beter beoordelen of het wel of niet goed is.
Soms heb ik de neiging om te denken: al die foto's die ik maak, wees nu eens
flink, zet de vuilnisbak open en gooi ze allemaal weg. Dan weer denk ik: nee, ze
zijn allemaal even mooi. Dat heb ik bij schrijven niet. Dan weet ik precies of
ik het moet verscheuren of niet.' Dat zit 'm
hierin. Je kunt iets goeds schrijven of iets slechts. Het verschil tussen slecht
of goed fotograferen is niet groot. Want zelfs een slechte foto wordt door een
machine gemaakt en dat is in wezen altijd een goeie machine. Alle foto's zijn
dus eigenlijk goed. Alleen, je vindt ze mooi of 'Wat mij ook met
fotograferen fascineert, dat zijn de apparaten. Ik heb laden vol met
apparaten. Als ik ergens in een rommelwinkel of zo een apparaat zie liggen dat
ik niet heb, ja, dan lig ik daar nachten van wakker en dan denk ik: ik ben toch
eigenlijk gek, je hebt al zo veel van die toestellen. Meestal draait het er toch
op uit dat ik het ga aanschaffen en ermee fotografeer.' Laat een van 1938
daterende Contax-camera zien. De toenmalige concurrent van Leica. Geheel
compleet. Heel modern voor die tijd. Onlangs in Duitsland op de kop getikt.
Opent de fototas met bijna verliefde blik. 'Dat vind ik
reusachtig mooi. Maar feitelijk kun je beter altijd met dezelfde camera
fotograferen. Dat heb ik niet gedaan vanwege mijn plezier in de technische
kanten ervan. Dat is eigenlijk fout. Als je mooie foto's wilt maken, is het het
beste het handwerk simpel te houden.' 'Ik heb een kast
vol fotoboeken. Een Frans boek over alle chemische kanten van de fotografie.
Over allemaal dingen, die je nooit zult toepassen. Maar om het allemaal te
weten, ja zeg, verrukkelijk. Het is te vergelijken met verliefdheid. Dat is ook
niet uit te leggen.' 'Persfotografen?
Sommigen zijn natuurlijk geweldig goed. Maar het is een leven dat ik niet ambiëren
zou. Een brand, een moordpartij. Opgebeld worden. Ga er even naar toe, spring in
een taxi. Mensen staan te schreeuwen. Klik, klik, klik. Oh vreselijk. Dat zou
mij niet liggen.' 'Wat ik
daarentegen wel heel mooi vind dat is modefotografie. Een grote studio en zo.
Mooie vrouwen in een jurk van Dior. Dat had ik wel willen doen. Ik heb nooit
modellen gefotografeerd. Maar als men mij erop af zou sturen, zou dat een heel
origineel idee zijn. Al zouden ze alleen maar zeggen: kijk daar heb je nou die
gek, die denkt dat-ie het ook kan, hè. Dat zou op zichzelf een leuk idee zijn.' Philip Freriks.
OVERZICHT EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH: >1950-1959< >1960-1969< >1970-1979< >1980-1989< >1990-1996<
|
|
Bezoek deze pagina's in uw eigen volgorde Plaats "WILLEM FREDERIK HERMANS" bij uw favorieten Ach, waar bemoei ik mij eigenlijk mee?
KENNISMAKEN MET WFH --- SPELLETJES MET WFH LUISTEREN NAAR WFH --- BIJSCHRIJVEN OVER WFH --- ADVERTEREN MET WFH NAAR DE FILM MET WFH --- AUTOBIOGRAFIE VAN WFH MULTATULI EN WFH --- SCHRIJFMACHINES VAN WFH TIJDSCHRIFTEN OVER WFH --- PLAATJES KIJKEN MET WFH WEINREB, EEN KWESTIE VAN WFH --- BOEKJES LEZEN MET WFH RIJMEN MET WFH --- WITTGENSTEIN EN WFH --- NAAR ZWEDEN MET WFH? AANDENKEN AAN WFH --- OP TONEEL MET WFH --- INTERVIEWS MET WFH POST VOOR WFH --- TE GAST BIJ WFH
Bij het samenstellen van deze site heb ik gepoogd bestaande rechten op tekst en afbeelding te eerbiedigen. Mocht er toch nog bezwaar zijn tegen het gebruik van materiaal, laat u dat dan onverwijld weten?
De links naar de verschillende pagina's werden voor het laatst bijgewerkt op: dinsdag 27 oktober 2009 |