OVERZICHT
EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH:
>1950-1959<
>1960-1969<
>1970-1979<
>1980-1989<
>1990-1996<
INTERVIEW
MET WFH
De
Telegraaf, 22 februari 1984
W.F.
Hermans:
'Ik
ben niet racistisch'
Jos
van Noord
Parijs, woensdag
"Ik racistisch?
Kletskoek, weer van die typisch Hollandse keukenmeidenpraat! Ik bén helemaal
geen racist, nooit geweest en ook niet van plan het te worden."
Willem
Frederik Hermans, nota
bene getrouwd met een Surinaamse. Bestseller-auteur, door sommigen wel
laatdunkend het Parijse Orakel genoemd, maar volgens zeer vele anderen een heer
van stand, die met zijn ver reikende moker vanuit de Franse hoofdstad fel
uithaalt en de Hollandse spijker dikwijls op zijn kop slaat.
Nu weer venijnig aangevallen door de Federatie van Welzijnsorganisaties van
Surinamers: "Een verklaard racist als de heer Hermans," zo schreef
deze federatie immers in een brief op poten aan de directie van het
muziekcentrum in Utrecht; "hoort niet thuis in de Nacht van de Poëzie, die
op 10 maart in het muziekcentrum wordt gehouden."
De federatie wil het optreden van Hermans tijdens de poëzienacht voorkomen:
"Zijn verschijning op een dergelijke landelijke culturele manifestatie
wordt door ons als beledigend ervaren."
Hermans, vanuit zijn Parijse woning: "De organisatie van de Poëzienacht
zal die Surinaamse club antwoorden. Dat is geen racist ben, zoals iedereen
trouwens allang weet. Maar ik weet het goed gemaakt, want het zal wel weer op
z'n Hollands gaan: als er ongeregeldheden te verwachten zijn, dan ga ik gewoon
niet, hè. Zo simpel is dat. Want ik heb helemaal geen zin in gedonder, geen
trek in een wedstrijd, waarbij het er alleen om gaat wie er het hardste kan
schreeuwen."
Hermans, die zich de laatste tijd weer vuig voelt aangevallen en wiens laatste
essaybundel Klaas kwam niet zelfs in het avondblad, waarin hij regelmatig
publiceert, de grond in werd gestampt, was voornemens om tijdens de Poëzienacht
voor te dragen uit zijn bundel
Overgebleven
gedichten.
De Surinaamse organisatie zegt dat Hermans' "negatieve opvattingen jegens
de zwarte mens" alom bekend zijn; "getuige de vele beschouwingen die
hij heeft gewijd aan het Zuid-Afrikaanse apartheidssysteem."
Bovendien verwijzen de
Surinamers naar Hermans' geschrift De laatste resten van tropisch Nederland, dat
overigens al in 1969 werd gepubliceerd.
"Het is weer typisch Nederlands allemaal. Langzamerhand komt in Holland de
vrijheid van meningsuiting in het geding, de waarheid mag niet meer geschreven
worden. Dáár moet men in Nederland eens over nadenken", briest W.F.
Hermans in Parijs.
OVERZICHT
EN LINKS NAAR INTERVIEWS MET WFH:
>1950-1959<
>1960-1969<
>1970-1979<
>1980-1989<
>1990-1996<
