TIJDSCHRIFTEN OVER WFH
In de IJsbreker aan de Amstel werd de redactie gesignaleerd. Maar toen het ijs gebroken was, werd het een hete strijd. Hoe een tijdschrift over WF Hermans ontstond, groeide en een kernsplitsing doormaakte; maar vooral hoe de lezer alsmaar verwend werd met nieuwe onthullingen en verrassingen.
a
b
c
DAN ZIJN HIER: 3 x JAARGANG 3, nummer 9
Houdt u de muizen klaar: Is het echte tijdschrift a,b of c ?
Klikt u maar op één van de drie....
Drie maal drie is né-hé-gen
Ieder zingt zijn eigen lied
Zal ik het uitlè-hèg-gen?
Want je snapt het niet
Tonnie
Luiken was de bedenker.
In deze vorm verscheen:
jrg 1 (91/92) nr 0 - 4
...
jrg 3 (93/94) nr 9 - 12
jrg 4 (94/95) nr 13 - 14 - 15/16
jrg 5 (95) nr 17
Het juiste antwoord was dus:.....b
Je miste jrg 2 (92/93) nr 5 - 8 zeker al? Dirk Baartse en Bob Polak traden toe tot de redactie. De uitgever werd CJ Aarts.
Een
nieuwe roofdruk verschijnt: "Pang" 1992. En omdat zwarte boekjes zich niet laten witwassen, krijgt
de redactie ruzie.
Tonnie Luiken wordt: Een
Huilige van de Uitgeverie
(klik)
Luiken
verwerkt zijn verdriet in dit vervolg op zijn WFH-verzamelkrant, nr 18 - 22. Van
jaargangen is
Baartse en Polak zetten het blad eveneens voort. Het inmiddels rode logo met "WFH-Verzamelkrant" mag niet meer. Vanaf nr 10 is er een nieuwe naam:
jrg 1 en 2 bestaan niet.
jrg 3 t/m 16 verschenen.
Baartse en Polak zullen gedacht hebben dat de WFH-verzamelkrant ter ziele was. Niets bleek minder waar. Er kwam een Sterfboek 2 van Tonnie Luiken, bibliofiel nog wel. Dat moest de kosten drukken van een proces met de familie Hermans. En zo werd nr 23 - 30 van de WFH-Verzamelkrant (1999) gepubliceerd.
Is nu alles duidelijk? Dan kom je op de beurs van kleine uitgevers ook nog deze jrg 3 nr 9 tegen. Piet Schreuders maakt de verwarring compleet:
geen jrg 1 en 2
geen nr 1 - 8
geen
jrg 3, nr 10 - 12
geen jrg 4 - 16
geen nr 10 - 64
Eenmalig en onmisbaar in de chaos.
uitg.
J.A. Luiken 
uitg.
C.J. Aarts
Eh....... dus deze is van eh....., nee, die hoort toch bij, eh..... want deze kwam van eh... of is het nou die andere? Baartse en Polak kwamen er zelf niet meer uit! In Hermans-magazine, jrg 3 nr 10, stonden de verkeerde plaatjes boven de uitgevers afgedrukt. Of was het de verkeerde uitg....... Nou begin ik zelf te twijfelen.
En om nou te voorkomen dat het een never-ending-story zou worden sloten de heren in nr 11 helaas deze kwestie af met een rectificatie. Piet, Tonnie, Dirk en Bob, toch bedankt. Ik denk dat ik nu nog maar eens van bovenaf begin...., want ik snap toch nog niet helemaal hoe........
Hella Haasse interviewt WFH
foto: Tonnie Luiken
In mei 2004 overleed Tonnie Luiken. Hij verstond niet de kunst bij iedereen geliefd te zijn en hield te weinig van zichzelf. Aan hem heb ik alle interviews op deze site te danken. Na alle verwikkelingen met de erven Hermans over rechten gaf hij zijn hele Hermansverzameling op. De interviews kwamen op deze site terecht en Tonnie wenste mij veel succes.
(foto: Dirk Baartse)
Opmerkelijk, maar terecht staat de redactie
van H-m in nummer 11 stil bij de dood van Tonnie Luiken
(10 mei 2004), de geestelijke vader van de Hermans tijdschriften.
Oh, jeetje, toch niet wéér hè?
|
·
Jrg. 10, Nummer
37 (december 2000, f 12,50) |
|
·
Jrg. 10,
Nummer 37 (december 2000, f 12,50) |
|
·
Jrg. 10, Nummer
37 (december 2000, f 12,50) |
Afsluiten? Een traditie moet je in ere houden. Ook jaargang 10, nr 37 heeft drie verschijningsvormen volgens de site van Hermans-magazine op 6 juli 2001.
Wie wat bindt heeft wat.
september 2006: jrg. 15, aflevering 60
Tja, wat heeft Hermans' bezoek aan de West opgeleverd? Zijn verblijf in Zuid Afrika heeft meer stof doen opwaaien. Aan de bar zitten mijmeren over de mate van corruptie, die zich verraadt in de lucifers die een land produceert! Dat was wel zo ongeveer de belangrijkste conclusie die WF Hermans trok.
(wat is er toch met mijn scanner aan de hand?)
Echt de moeite waard om dat nog eens na te lezen op blz. 19 van 'De laatste resten tropisch Nederland'. Bestaat Sticusa nog? Het zal wel, maar van een vruchtbare culturele samenwerking tussen Suriname en Nederland is nooit sprake geweest. Dat kan ook niet. Een land dat driehonderd jaar dicteert wat cultuur is luistert niet, kijkt niet en legt cultuur alleen maar op. En in die sfeer is mevrouw Hermans opgegroeid.
foto: WF Hermans, Avenue aug. 1969
Avenue wilde de mooie plaatjes die Hermans schoot graag publiceren en heeft de zin van Hermans' reis naar de West enigszins gered. De boodschap was steeds duidelijk: eigen belang, belangenverstrengeling, klassenverschillen en ga zo maar door. Uit verveling werden door Hermans plaatjes geschoten die de vastgeroeste verhoudingen en de immobiliteit op het gebied van culturele samenwerking illustreren.
Wie schetst mijn verbazing als op 22 maart 2007 Prins Willem Otterspeer zich in Paramaribo vertoont om er een lezing te houden? Maakt hij Hermans doelloze reis op zinvolle wijze af na 38 jaar? In Literair Café 'Tori Oso' zal het niet erg druk zijn geweest: ik kon op internet geen letter vinden over Hermans' biograaf in de West. Geheimzinnig hoor; er is vast een verband met die corrupte lucifers ('De laatste resten Tropisch Nederland' 1ste dr. blz 19). Otterspeer rookt!!!
2005: Reis naar de west nagereisd
Tien jaar na de dood van Hermans reist Dylan van Eijkeren naar de voormalige gebiedsdelen. Hij gaat er van uit, dat nauwelijks iemand in Nederland weet wat er te weten valt over de geschiedenis van Nederlandse gewesten. En daar kan hij wel eens helemaal gelijk in hebben. Hoe dan ook, weer iemand die in de voetsporen van WF Hermans zijn best doet te doorgronden waar Hermans het in zijn "Laatste resten" over had, toen hij in 1969 de West bezocht.
december 2006: jrg 16, aflevering 61
Vader en zoon. De Heilige Geest zit 'm in de humor. Hoe vader Hermans ook zijn zwartgalligheid heeft geëtaleerd, zijn innerlijke pret is ongetwijfeld ook bij zoonlief een levenshouding geworden. "Leuke website", zei Ruprecht tegen mij, toen ik in de Nieuwe Kerk bekende de maker te zijn van www.wfhermans.net. Breed lachend waarschuwde hij mij voor de bevriende advocaat die naast hem stond. "Hem laat ik ongenadig op je los als je te ver gaat in het publiceren van auteursrechtelijk beschermde teksten". Overigens deed deze jurist zich beslist voor als een zeer beminnelijk mens.
Hield de vader zijn zoon buiten de publiciteit, bij deze gelegenheid had de zoon een prominente rol. Een kijkje in het verleden van een opgroeiende Hermans jr. en de keus spreekbuis van zijn ouders te willen zijn bij de overhandiging van het eerste exemplaar van de 'Volledige werken' aan Prins Willem Alexander, die kennelijk gebeld is, omdat hij er jaren geleden zelf om vroeg. Hoe dat dan weer zit leest u bij: MULTATULI EN WFH.
Maart 2007, jrg. 16, nr 62 en 62A
"Taterratá!!"
"Taterrataterrataterratáááá!!!!"
Ook WF Hermans hield een schriftje bij, waarin hij domme fouten van anderen noteerde. En dat schriftje was niet te koop, net als H-m 62A, dat, voor mij als verrassing, door Bob Polak en Dirk Baartse aan alle abonnees exclusief werd aangeboden. 31 Pagina's met verbeteringen rond de registers op de 'Volledige werken' deel 12.
Wat een werk, die lui hebben helemaal geen tijd meer voor hun hobby........!
En nr 62? De Gemeente Waterland heeft niet toegestaan dat de heren redacteuren hun wetenschappelijk werk tot achter loket burgerzaken in het gemeentehuis te Monnickendam konden uitvoeren. Maar dat is je reinste belemmering van het uitoefenen van de verheven taak, persoonsgegevens van Hermans' nazaten in kaart te brengen! Zo wordt het nooit duidelijk hoe laat de kleinkinderen van WFH opstaan en naar school gaan, en zo.
Ik wacht met smart op de aflevering van juni: die gaat over Hermans en het niets. Daar kan je tenminste mee thuiskomen!
juni 2007, jrg. 16, nr 63
Hermans en zijn relatie tot Mulisch. Hermans staat voor Hermans, Mulisch voor het absolute niets in de kop van deze aflevering. Nee hun relatie stelde niets voor. Zij hadden elkaar niets te zeggen en vonden elkaars werk niets. Ooit heeft Brugsma in HP getracht een gesprek tussen hen tot iets te laten leiden. 'Twistgesprek' heette dat. Het werd niets.
september 2007, jrg 16, nr 64
Een schrijver in vrijwillige ballingschap, compleet met het stuk ongeluksgevoel, dat daarbij hoort.
Al van het Raymond Benders abonnement op H-m gehoord? 100 euro voor vier jaar ineens. Ik maakte 25 euro over voor jrg. 17, niet omdat ik geen vertrouwen heb in de voortgang van dit tijdschrift, maar simpelweg omdat ik morgen onder de tram kan komen. Houden mijn nabestaanden 75 euro over voor een nette advertentie in de krant.
december 2007, jrg 17, nr 65
(2005)
En als u er nog geen genoeg van hebt, schaft u zich dan dit werkje aan. Eerder verschenen in HP/De Tijd. Pas in de tweede druk wordt deze site als bronvermelding genoemd namelijk!! Fransen deed zijn voordeel met de interviews op deze site.
maart 2008, jrg 17, nr 66
Ja, een canon over WFH, waar zag ik dat eerder? Warempel, op deze site nog wel. Dat was de heren Baartse en Polak nog niet opgevallen? Louis Davids zong ooit "Wat een meisje weten moet" en verkocht zijn stem aan Persil. En zo kan je canons in overvloed bedenken. Voor je het weet wordt de canon over Reve in de RK kerk gezongen, die van Wolkers op Rottemerplaat en heel België, gedompeld in verdriet natuurlijk, kweelt de canon over Hugo Claus. Als Mulisch zijn canon krijgt, moet je opletten, dan heeft hij er voor gezorgd dat zijn naam in het refrein eindeloos herhaald wordt. Hij heeft nu voorkennis!
(klikken mag!)
Met WF Hermans als aanspreekpunt brachten leerlingen van het Barlaeusgymnasium in september 2000, ter gelegenheid van het WFH-festival aan de overkant in De Balie een ode aan de schrijver die ooit in hetzelfde schoolblad zijn eerste literaire verkenning deed: 'Midwinterblazen' (10 febr 1934)
(fragm. interview M. Oude Stegge, 1969)
M: Hoe was de Nederlandse les vroeger bij u op het gymnasium?
WFH: Er waren op mijn school, van 300 leerlingen, bij mijn weten maar twee jongens die zich interesseerden voor literatuur die toén modern was (dat was Marsman, Slauerhoff, Du Perron, Ter Braak). Daarvan was ik er één. Verder niemand die zich er voor interesseerde. De leraren gingen niet verder dan zo'n Arthur van Schendel en de meeste leerlingen lazen überhaupt niets. Op school kwam je niet verder dan de Tachtigers: Kloos, Van Deyssel, Couperus maar daarmee was het dan wel afgelopen...."
Fragmenten uit Conserve (1947) waren de eerste pennenstreken in Criterium (oktober 1945). In november 1946 maakte WF Hermans deel uit van de redactie.
Zo
kon hij
(4de, 1961)
publiceren, want uitgevers weigerden het manuscript. Er waren twaalf
afleveringen, het laatste fragment van 'De tranen der acacia's' verscheen in december 1947. De eerste druk kwam in 1949 uit.
Deze pagina werd voor het laatst bewerkt op 22 maart 2008
